OCEANCOOL

ไม่ได้คุยกันเลยชีวิต นายเงียบไปหรือเราเงียบไปเอง เดี๋ยวนี้เรายุ่งๆหล่ะมั๊ง ไม่ค่อยได้คุยกะนาย หน้านายเรายัง ไม่ค่อยได้มอง ทั้งๆที่เราเจอนายทุกวัน และนายก็ไม่ทักเราบ้างเลย อยู่ใกล้กันแท้ ขอโทษทีที่เราต้องนอนดึงแทยทุกคืน พลอยทำให้นายต้องอ่อนล้าไปด้วย ที่นายอ้วนขึ้นก็เพราะเรากินจนลืมไปว่านายอิ่มแล้ว ถ้ามีอะไรที่เราทำผิดพลาดไปก็อภัยให้เราด้วยนะ แล้วเราจะปรับปรุงตัว

ตอนนี้นายคงยำ่แย่มาก เราก็พลอยไม่สบายใจ ถ้านายเป็นอะไรไป แล้วเราจะไปทำงานยังไง มีอีกหลายคนที่เป็นห่วงนายนะ  เราต้องดูแลกันและกันสิ ไม่ใช่ปล่อยให้เราทำร้ายนายอย่างเดียว 

Valentine วันแห่งความรักที่มากไปด้วยกลิ่นไอของความสุข ความรักที่ใครหลายคนปราถนาจะได้มาครอบครอง คนหลายคนยอมทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งความรัก แต่ผมกลับเป็นผู้ผลัดความรักออกห่างตัว พร้อมกับการหันหลังให้กับความรักอย่างสิ้นเชิง

01:00 ผมไขกุญแจออกจากบ้านไป จุดหมายปลายทางของการเดินทางครั้งนี้คือร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วไมงที่อยู่ห่างออกๆไป 10 คูหา สวมรองเท้าแตะคู่ใจ ก้าวย่างออกไปด้วยใจที่ห่อเหี่ยว เหนื่อยล้า จากภาระงาน และการเรียน เดินอย่างคนไร้ชีวิตจิตใจ สวนทางกับใครอีกหลายคนที่เดินมาเป็นคู่ พลางได้ยินเสียงของการบอกรัก ประสาทสัมผัสในร่างกายของผมทั้งหมด ล้วนรับรู้ได้ถึงความรักรอบๆตัว แม้กระทั่งช่วงเวลาที่เดินอยู่เพียงคนเดียว เหมือนเมืองเล็กริมชายทะเลแห่งนี้ ถูกหมอกของความรักปกคลุกไปทั่ว ลมที่พัดมาปะทะใบหน้าขณะเดินอยู่ ได้พัดพาเอาความชื้นของเหงื่อออกไป ทำให้รู้สึกสดชื้นขึ้น แต่นั่นก็เป็นเพียงความรู้สึกทางกายเท่านั้น

การเดินทางกลับของผมครั้งนี้ดูเหมือนจะเป็นการเดินทางที่ยาวนาน และเหงาที่สุดครั้งหนึ่ง เพียงไม่ถึงสิบนาทีที่เดินเท้าไปนั้น ผมกลับได้รับรู้อะไรหลายอย่างที่ได้ทำพลาดไป พลาดอย่างไม่น่าให้อภัย

ผมหยุดยีนอยู่หน้าประตูรั่วบ้าน ซึ่งตอนนี้มันเป็นเหมือนรั่วกั้นระหว่างความรักที่โหยหา กับการงานที่รออยู่ภายใน แน่นอนว่าเมื่อก้าวพ้นรั่วเข้าไปแล้ว ชีวิตผมต้องไปนั่งอยู่ในนั้น หน้าจอคอมตัวนั้น เก้าอีกตัวนั้น เมาส์ที่จับมันทุกวันมากกว่ามือของคนรัก ระหว่างที่ความคิดแล่นไปเรื่อยกระแสประสาทพลั่งพลูพลังงานไฟฟ้าปะทะกันไปทั่วสมอง เหมือนการตัดสินใจที่ยากลำบาก แต่ไม่ทันจะตัดสินใจอะไรทันใดนั้น

แกระ! แม่กุญแจลั่นหลุดออกจากกัน เมื่อได้รับคำสั่งจากกลไก พลักตัวออกจากกันด้วยภาระหน้าที่ของมัน ที่ควรจะเป็น ผมก้าวเข้าบ้านไป เหมือนแม่กุญแจที่ทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อตรง นั่งลงหน้าคอม เก้าอี้ตัวเดิม มือก็พลันสัมผัสกับเมาส์สั่งการให้ข้อมูลหลั่งไหลไปตามหน้าจอ เหมือนทุกวันที่เคยเป็นมา เหมือนดั่งกลไกที่เที่ยงตรง

ขอโทษ...จริงๆ 

edit @ 14 Feb 2010 06:52:24 by oceancool

ถ่ายเอง ตัดเอง ชอบจริงๆ เพลงนี้ เอาเพื่อนมาทำเอ็มวี อย่างฮาาาา