"เราไม่รู้ว่านายเป็นไรไป  ดูเงียบๆไป

คุยด้วยก็ไม่คุยด้วยกะเรา

ดูเฉยฉาไป   เงียบไปเฉยๆ

ดูท่าทางเหมือนโกรธกัน 

ไม่แคร์กันเหมือนเมื่อก่อน 

ทุกวันนี้  เรารู้สึกเครียดมาก  ไม่สบายใจเลย

รู้ไหม 90% ของเรื่องราวที่ทำให้เราเครียดทั้งหมด 

ในทุกวันนี้  เป็นเรื่องของนายทั้งหมด

วันนี้เราอยากจะขอโทษ  สำหรับ

ทุกสิ่งทุกอย่าง  ที่เราเคยทำผิดไปกับนาย

เรารู้ว่ามันผิด  เมื่อก่อนนายเคยแคร์  เคยสนใจเรามาก

แต่วันนี้นายกลับมาทำเฉยฉาไป

ทำให้เรารู้สึกไม่สบายใจ

เรา...ขอโทษ"

 

จากคำพูดที่เธอพูดมาทั้งหมด

ทำให้่เรารู้แล้วว่า  เธอก็แคร์เราเหมือนกัน

แต่ที่เราต้องทำอย่างนั้น  ก็เพราะว่าเราไม่อาจ

ทำเหมือนเคยมาแต่ก่อนไป

เพราะเรารู้แล้วว่าเรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้

เธอก็มีความสุขกับคนอื่นแล้ว

แต่ทำไมเธอกลับมาแคร์เราอีก

ทั้งๆที่เค้าคนนั้นก็ยังอยู่

แต่เธอบอกว่าเธอเครียดมากเรื่องเรา

90% นั้นมันเกือบจะทั้งหมดที่เธอคิดอยู่แล้ว

แต่ใยฉันยังไม่เห็น "ความรัก" จากเธอแม้แต่น้อย

อาจเป็นเพราะความผูกพันธ์ในคราวก่อนมีมา

 

ตอนนี้ฉันรู้ดีแล้วว่าเธอก็แคร์ฉันมากแค่ไหน

แต่ยังไงฉันก็ยังทำใจลำบาก

กว่าจะทำเย็นฉากับเธอได้นั้นมันไม่ง่ายเลย

พอเกือยจะรู้สึกเฉยฉา 

แต่แล้วเธอก็ยังไม่พอใจ

ฉันควรทำอย่างไรต่อจากนี้ไป

เพราะเรารู้แล้วว่าเธอแคร์ฉันเหมือนกัน

แล้วก็แคร์มากเสียด้วย

เพียงแค่คนเคยคุยห่างเหินไป

ฉันเศร้าใจเหลือเกิน

แต่มันก็แปลกที่ความเศร้านั้นกลับ

มีความปิติสุขอยู่อย่างล้นเหลือ

มันแทรกตัวแข่งกันพอโต  อย่างไม่อาจ

รับรู้ความรู้สึกนั้นได้ ว่าฉันควรเป็นแบบไหนดี

 

ตอนนี้ฉันแน่ใจแล้วว่า  ฉันพบแล้วกับความรัก

แม้มันอาจจะเป็นรักที่ไม่มีการตอบสนองกลับมาก็ตาม

 

ขอขอบคุณเธอคนนั้น

เธอคือ 100% ของฉันอย่างแน่นอน

วันนี้เป็นวันแรกที่ได้ทำอะไรตามใจของตัวเอง
หลังจากกลับบ้านไปเป็นเวลานาน
อยู่ที่นี่มันสบายก็จริง  แต่อะไรหลายๆอย่าง
ทำให้อดคิดถึงบ้านไม่ได้  ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็
ไม่มีความสุขเท่ากับอยู่ที่บ้านเรา

บ่อยครั้งที่ผมรู้สึกว่าผมมองโลกได้ไม่กว้างพอ
มองได้แคบกว่าคนอื่น  ในขณะที่คนอื่นมองโลกได้มุมมองที่กว้างกว่่า
เพราะผมเป็นโรคเกี่ยวกับสายตา  ที่เรียกว่า "สายตาขี้เกลียด"
ดูผิวเผิน  ไม่พบกับความแตกต่างอะไรเลย
แต่ที่จริงแล้วสายตาข้างขาวของผม 
มันไม่สามารถทำงานได้เต็มที่ เรียกว่าไำม่ค่อยได้ใช้งานเลย
หมอบอกว่ามันจะแย่ลงเรื่อยๆอย่างช้า
จนบางทีอาจจะบอดไปในที่สุด

ในตอนนี้ผมก็ได้แต่ทำใจ  และตั้งใจเอาไว้ว่า
จะทำทุกอย่างที่พอจะทำได้ในขณะนี้
โดยการสร้างสรรค์งานศิลปะที่สวยงามสำหรับผม
และผมก็มีความสุขกับมันทุกครั้งที่ได้อยู่กับมัน

บางทีผมอยู่กับงานที่ทำ  ทำมันจนเหมือนกับว่า
ไม่มีเวลาเหลือพอในวันพรุ่งนี้อีกแล้วให้เราสร้่างสรรค์
จนบางทีมันทำให้ผมคิดว่า  มันอาจจะเป็นครั้งสุดท้าย
ที่ผมได้ทำงานที่ผมรัก

ผมอยากจะทำสิ่งที่ผมรักให้มากที่สุด  เท่าที่จะทำได้
เพื่อว่า เวลาที่ผมทำมันไม่ได้แล้ว
ผมจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจว่า  "ผมยังให้เวลากับมันน้อยเกินไป"
ดังนั้นผมอยากจะใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่าที่สุด
จนกว่ามุมมองโลกของผมจะแคบลงเรื่อยๆ  และก็ไม่มีวันกลับมาอีก
มันคงจะเลือนลางจนแม้แต่ความทรงจำอันมีค่าก็ไร้ความหมาย
มันต้องแย่มากแน่ๆ  แต่ผมก็ต้องยอมรับมัน
บางทีมันอาจจะไม่น่ากลัวอย่างที่คิดก็ได้ ใครจะไปรู้อนาคต
โลกที่ว่างเปล่าอาจจะน่าพิศมัยกว่าโลกแห่งสีสันของการหลอกตัวเองก็ได้

 

ถ้าหากวันพรุ่งนี้ผมตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองไม่สามารถมองโลกที่สวยงามได้อีกแล้ว
ผมขอฝากให้ทุกคนช่วยเล่าความสวยงามของโลกใบนี้ที่ผมยังไม่เคยเจอ
ให้ผมฟังด้วย

และหวังว่าคุณจะใช้เวลาที่มีค่าของคุณให้มีความสุขมากที่สุด
เมื่อคุณได้รับเลือกแล้วว่าคุณ  คู่ควรกับเวลาที่หอมหวานนั้น
จะได้ไม่ต้องเสียใจเมื่อจากมันไป

หลายคนอาจลืมไปแล้วว่าตัวเราเองนั้นที่จริงแล้ว
ต้องการอะไรกันแน่
หลายคนอาจมองข้ามความต้องการของตัวเอง
พยายามทำทุกสิ่งทุกอย่างให้คนอื่นยอมรับ
แต่ลืมไปหรือว่าว่าที่จิงแล้วเราควรจะทำเพื่อคนอื่น
หรือเป็นในสิ่งที่เราเป็น

ผมเคยผ่านจุดๆนั้นมาแล้วครับ
พยายามทำทุกอย่างให้เป็นที่ยอมรับ
เป็นในสิ่งที่คนรอบข้างอยากให้เป็น
แต่แล้ววันนึงผมก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าที่จริง
ผมต้องการอะไร พอใจกับจุดๆนั้นหรือๆไม่

ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าวันนี้ผมควรเป้นอะไร
ควรทำอะไร  มากน้อยแค่ไหน
ถึงจะตรงกับความพอดีที่เหมาะกับตัวผม

อะไรที่มากไปก็มักจะไม่ดี 
หรือน้อยเกินไปก็ไม่ดี
ไม่มีใครจะรู้ส่วนผสมในจิตใจ
ดีเท่าตัวเราเอง
ถ้าเรารู้สึกว่ามันมากเกินไป
ก็ควรจะลดลงบ้าง
หรือบางอย่างที่น้อยเกินไป
ควรจะแข๊งขึ้นมาบ้าง

อย่าให้ใครมาเป็นคน
ผสมส่วนผสมความพอดีในใจเรา